ปุยฝ้าย... คือความมหัศจรรย์แรกในชีวิตผม ตั้งแต่วันแรกที่ได้เห็นเธอ ผมสัญญากับตัวเองว่า ผมจะรักและดูแลเธอตลอดไป

พ่อ... ใจเย็นๆนะ” แม่ตะกุกตะกัก พยายามข่มสะอื้นตนเอง “...ลูก... ท้อง

หนูขอโทษ...” ลูกสาวที่ยังอยู่ในวัยรุ่นคอตกน้ำตานองหน้า ภรรยาคู่ชีวิตพยายามสบตาอย่างวิงวอนขอร้อง มือที่สะบัดฉาดออกไปด้วยความโกรธชั่ววูบของคนเป็นพ่อเกิดขึ้นเพียงความคิด หลายวินาทีผ่านไป กรามที่ขบแน่นเริ่มคลายลง

ไม่มีคำพูดจากปาก มีเพียงการรวบร่างบางตรงหน้ามากอดประทับกับอก ภาพที่พร่างพรายในสมองย้อนกลับตั้งแต่เจ้าตัวเล็กยังแบเบาะร้องไห้จ้า เด็กหญิงแก้มยุ้ยโบกมือหยอยๆเดินลับเข้าประตูโรงเรียน จนถึงภาพวันรับปริญญาท่ามกลางกลุ่มเพื่อน

พ่อรักลูก... พ่อย่อมจะรักลูกของลูกด้วย” สายน้ำอุ่นๆไหลผ่านผิวหน้ากร้าน หยดลงปะปนกับเรือนผมที่กระจายรอบใบหน้าของคนที่เขารักยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก

นี่คือ Value of Love เกิดขึ้นในปี 2006

ผู้หญิงคนนี้ ชื่อต้อย... จน... ผัวทิ้ง นี่คิตตี้... บ้านแตก นี่แม็ค... โปลิโอ นี่ไอ้โต... ขี้ขโมย

เด็กทุกคนมีแม่คนเดียวกัน ‘แม่ต้อย’

ภาพคนไข้นั่งอยู่บนเตียง ผอมโซ ผมเหลือติดหัวเพียงไม่กี่เส้นจากการรักษาเคมีบำบัด หากในมือยังมีกีต้าร์ตัวเก่า เกาเสียงเพลงเคล้าไปกับเสียงหัวเราะของเด็กๆรอบตัว

กีต้าร์ตัวนี้และบทเพลงเหล่านี้แหละ ที่แม่ต้อยใช้คู่กับการเลี้ยงดูลูกๆมาเสมอ ไม่ว่าจะสุข ทุกข์ อด ป่วย เหนื่อยลำบากแค่ไหน ลูกที่แม้ไม่ได้เกิดจากอก แต่คุณค่าแห่งชีวิตไม่จำเป็นต้องขึ้นอยู่กับความผูกพันทางสายเลือด เล่นดนตรีจนฟุบหลับไปด้วยกันคามุ้ง

จนวันนี้ เพลงบทสุดท้ายของแม่ต้อย ก็ยังดังกังวานในหัวใจเด็กๆ แม้มันจะสะดุดบ้างเพราะการไอจนตัวโยนของผู้บรรเลง

จำไว้นะลูก ชีวิตที่มีค่า ไม่ใช่ชีวิตที่ร่ำรวย มีเกียรติ หรืออายุยืน...” แม่ต้อยสอนลูกๆในวันที่รู้ว่าตนเองเหลือเวลาอีกไม่ถึงปี “...ชีวิตที่มีค่า คือชีวิตที่ตัวเรา เป็นคนมีคุณค่า

นื่คือ Value of Life สื่อสารออกไปในปี 2008

ข้อคิดสำหรับผู้นำสมอง

             1. Stories are memorable สมองจำเรื่องราวได้ดี แม้ผมจะฟังเรื่องเล่าเหล่านี้จากคุณไชย ไชยวรรณ ผู้บริหารเบอร์หนึ่งของบริษัทไทยประกันชีวิตได้พักใหญ่แล้ว แต่ผมก็ยังจดจำเรื่องราวได้ หากผู้นำอยากสื่อสารให้ผู้ตามจดจำ เรื่องเล่าเป็นวิธีหนึ่งที่ได้ผลอย่างยิ่ง

             2. Stories are emotional สมองส่วนอารมณ์อยู่คนละฟากกับสมองส่วนเหตุผล งั้นหากคุณอยากเข้าให้ถึงหัวใจคนของคุณ เรื่องเล่าคือกุญแจสู่ความรู้สึกนั้น ตอนคุณไชยเล่าทั้งห้องเงียบกริบ มีเสียงสะอื้นแทรกเป็นระยะ วินาทีที่พ่อสะบัดมือตบหน้าลูกสาวจนปลิว ผมแว่วเสียงอุทานของเพื่อนร่วมโต๊ะ คนของคุณรู้สึก engage กับ Townhall Meeting แบบเดียวกันหรือเปล่า?

            3. Stories build culture สมองส่วนนิสัยอยู่ฝั่งเดียวกับสมองส่วนอารมณ์ เมื่อเข้าถึงอารมณ์ นิสัยคนจะเปลี่ยน เรื่องเล่าทำให้ผู้ฟังมองเห็น Action, Social, และ Environment ของวัฒนธรรมองค์กรอย่างชัดเจน เมื่อ A.S.E. ชัด Belief คนจะเปลี่ยน จากเรื่องเล่าเหล่านี้ เรารู้สึกอย่างไรกับบริษัทไทยประกันชีวิต?

 “ทำไมเราต้องยืน เวลาได้ยินเพลงสรรเสริญพระบารมี?” ชายคนหนึ่งปรากฎตัวขึ้นหน้าจออย่างไม่มีปี่ขลุ่ย คนดูมองหน้ากันอย่างงงๆ

ผมเชื่อว่าหลายๆคนยืนเพียงเพราะ ‘คนอื่นยืน’ ผมก็เคยเป็นหนึ่งในนั้น... ผมจึงพยายามค้นหาคำตอบ ว่าทำไมต้องยืน” เสียงทุ้มๆเงียบไปพักหนึ่ง

ผมพบว่าผมต้องยืน... เพราะผมไม่เคยเห็นในหลวงนั่งเล

ทุกภาพที่เห็น ท่านเหงื่อไหลไคลย้อย เดินท่อมๆไปตามถิ่นทุรกันดารที่คนทั่วไปไม่คิดจะไปเยือน ในมือมีอุปกรณ์ทำงานตลอดเวลา ตั้งแต่เช้าจนมืดค่ำ ไม่เคยเห็นใครยอมเหน็ดเหนื่อยทำงานเพื่อคนไทยอย่างท่าน

แล้วคุณล่ะครับ ลองหาคำตอบให้ตัวเองไหม? เราจะได้ไม่ต้องยืนเพียงเพราะคนอื่นยืน ไม่ต้องรักเพียงเพราะคนอื่นรัก...”

“...เราจะได้รู้ว่า เวลาเพลงสรรเสริญพระบารมีดังขึ้น ‘เรา’ ยืนเพราะอะไร

เสียงเพลงที่คุ้นหูคุ้นหัวใจคนไทยทุกคนดังขึ้น ครั้งนี้ผู้ชมในโรงภาพยนตร์เล็กๆนั้นลุกยืนอย่างพร้อมเพรียงกัน ทุกใบหน้ามองตรง จับจ้องที่พระราชกรณียกิจขององค์มหากษัตริย์ ดวงตาหลายคนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ

นื่คือ Inspiration หนังล่าสุดจากไทยประกันฯ ปี 2015

Value of Love, Value of Life และ Inspiration จริงใจ เข้าใจ ไม่ทิ้งกัน... ครับ!

 

 

ดร.ธัญ ธำรงนาวาสวัสดิ์
Principal Partner
สลิงชอท กรุ๊ป

ที่มา : กรุงเทพธุรกิจ 3 ม.ค.59